D E L I H E L L A

Dieren in Marokko

2011-11-15T10:28:00.005+01:00

Ezels die met hun last de smalle straatjes bestijgen, hun baas achter hen, zacht aansporend:"Harra, Harra!"
Katten, smalle lijfjes, knokige achterhand en zeker niet van jou gediend. Niet schuw, want jij betreedt hún territorium. Als je dat respecteert, dan blijven ze wel even zitten voor de foto.
Contact met een klein rood katje. Ik spreek het toe met een kattenpiepstemmetje en als mijn beloning gaat het roze bekje even open voor een minuscuul geluidje. Maar geen toenadering...
Kippen en hanen, zo van het land, zitten hun eindig leven af te wachten in kooien aan de straat. De hanen blazen hun laatste kraaienmars. Mensen lopen langs. Welke is de vetste, de vlezigste? Een vinger wijst, de kip wordt luid kakelend uit het hok genomen en ik loop snel door.
Schapen en geiten in kuddes langs de bermen, in het gareel gehouden door een herder met een lange stok. Een hond ontbreekt.
Weinig vogels buiten, wel in een kooitje. Knalroze of gifgroen geverfde diertjes. Gehouden voor hun prachtige trillers en visueel aantrekkelijk gemaakt door de vogelverfboer.

De mensen zorgen best goed voor de dieren. Ze doen alleen niet mee aan onze decadente verwennerijen. Het dier neemt hier niet de plaats in van een kind, maar staat ten dienste van de mens. Maar als het aan die mens ligt, zal het geen gebrek lijden.

Marokko 2011-1

2011-11-15T10:02:00.002+01:00

Ik kijk uit over het plein.
Drie mannen steken dwars over; tussen hen in dragen ze zware emmers. Een wanhopige claxonstoot van een aanstormende taxi die voluit in de ankers moet. De mannen geven geen krimp en lopen vrolijk kletsend verder. Een bus komt met een harde zucht tot stilstand en spuugt door geopende deuren zijn kleurrijke inhoud uit. Een groepje vrouwen verdwijnt kwetterend de hoek om. Gejuich uit het theehuis. Doelpunt? Ook hier heerst Koning Voetbal.
Ik nip aan mijn citroenlimonade.
Een claxonconcert loeit op vanuit een smalle zijstraat. Een busje staat pontificaal in de weg en de bestuurder neemt er de tijd voor om zijn vrachtje af te leveren. Wachten is niet leuk, dat is te horen.
Het is bijna half 10 en de duisternis valt in.
Een jongen schiet het plein over, achternagezeten door een paar mannen. Ik zie dat hij ingehaald wordt. Hij heeft iets op zijn kerfstok, toch ben ik automatisch op zijn hand. Ik hoor hem schreeuwen, ze hebben hem te pakken.
Ik wil niet weten hoe dit afloopt en doe het raam dicht.
Sami komt thuis uit de moskee en heeft iets lekkers meegenomen. Ik schenk de laatste limonade uit en we knabbelen aan de zoete driehoekige koekjes.
Dan is het bedtijd en kruipen we ieder in een eenvoudig maar fris bed met een lekker stevig matras.
De geluiden van het plein wiegen ons in slaap.

Aamsveen

2011-10-31T18:53:00.000+01:00

Een fascinerend natuurgebied waar ik graag een beetje rondstruin. Alleen, met iemand of in gezelschap van mijn camera.

In juni woedde er een veenbrand in het Aamsveen. Onderweg roken we al de verstikkende rooklucht. Een vette pluim hing boven de weilanden. Verslagen huiswaarts keren was het enige wat nog kon.
Een maand later ging ik een kijkje nemen. Verschroeide aarde. Geblakerde bomen liepen bovenaan uit in sappig gebladerte. Helgroene grassprieten schoten de grond uit. En je hoorde vogels...

Vandaag heb ik daar een wandeling gemaakt. De kleurrijke pracht van bladeren was niet zo overweldigend als vorig jaar. Maar dat gras...

Een blonde wuivende massa met een pad middenin!
Op de uitkijktoren zag ik dat de Natuur zich een weg terug had gevochten; van einder tot einder gras, bomen met een pracht van een blauwe hemel.

Als jullie beloven daar niet massaal te gaan wandelen als ik in mijn stille eentje daar rondstruin; deze weg helemaal uitrijden tot je niet meer verder kunt, fiets/auto parkeren en te voet het bruggetje over. En laat je dan maar leiden door de paadjes...

Mochten we elkaar dan toch onverhoopt treffen, laten we zachtjes zwaaien naar elkaar....
En verder maar even niets.

Hyves-exit!

2011-07-18T18:13:00.000+02:00

Dat ik het nog een jaar de kans heb gegeven laat zien hoe de tijd vliegt. In juli 2010 plaatste ik al een bericht over de troosteloosheid van Hyves. Het afgelopen jaar bleek het dan ook echt niet mijn 'ding" te zijn. En wat doe je met dingen die je niet meer nodig hebt? Toedeledoki! (om met Jiskefet te spreken) Mijn digitale sociale leven speelt zich vanaf heden af op Facebook, zie je daar!

writers block?

2011-05-28T20:16:00.001+02:00

En zo zit ik achter het toetsenbord...een vol hoofd en er komt niets uit mijn vingers. Realiseer dat ik mijn blog vreselijk heb verwaarloosd; die enkele gast zal wel denken....
Maak ik dan helemaal niets meer mee?
Jawel, soms meer dan mij lief is en dan in zo'n kort tijdsbestek.
Een vakantie naar Marokko, waarbij ik de koningssteden bezoek (Marrakesh liet ik links liggen, zomaar)Ik kan er nog niet lang over spreken, dan begint het brok in mijn keel te groeien en worden de woorden die eerst als paarden naar buiten wilde galopperen tegengehouden. Er liggen 15 vellen om tot reisverslag verwerkt te worden; ik kan het nu nog niet.
Dan de verhuizing van mijn moeder, van aanleun naar zorg. Ondanks dat ze het pad kwijt is geraakt, weet ze donders goed dat ze haar onafhankelijkheid heeft moeten prijsgeven. Het schuldgevoel waar je mee worstelt omdat je van alles, achter haar rug en voor haar bestwil, hebt moeten regelen.
Gelukkig is er ook nog iets leuks te melden.
Mijn onlangs gevierde kroonjaar mocht ik me verheugen op een grote opkomst aan vrienden, veel muziek en een prachtige zwoele avond waardoor het buiten plaats kon vinden. Ik houd daar een warm gevoel aan over en dat licht op, elke keer als ik de meer dan 500 foto's in een dia-voorstelling laat afspelen. Rijkdom heeft zo weinig met geld te maken.....
Lieve mensen, vandaar!
Er komen dagen aan dat de wind gaat liggen. De lucht trekt dicht, het wordt rustig in de natuur.
En in de regen zal ik alles opschrijven...

Zij zat ooit bij ons op school, en nu....

2011-04-17T23:17:00.000+02:00

Modeontwerpster Sheila de Vries is benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. De Vries kreeg deze koninklijke onderscheiding tijdens haar laatste modeshow zondag in Amsterdam.(bron: NL.NU)

Jan

2011-04-07T23:15:00.000+02:00

Met die zwarte hoed
ja, die daar
klimt op het podium
roept de naam van de band:
Frieieied Boeoeoerbon!

Het maakt niet uit, we
genieten en swingen.
Pauze, lootjes trekken
voor een DVD of CD
en ook vaak voor niets
maakt niet uit
Het is voor ons podium, dat
zonder subsidies, dus in vrijheid
zijn programma maakt.

Jan heeft nu zijn hoed afgezet
om het laatste lootje te trekken
de prijs
een ticket voor een goede reis.

Ik zwaai je uit, met een knipoog!

HUIS

2011-02-11T21:25:00.000+01:00

Welkom op mijn weblog !

Afvalrace 2

2011-02-09T11:37:00.005+01:00

Het is moeilijk!
Gisteravond voor de bijl gegaan voor een schaaltje met van die lekkere Merci's en lichtelijk misselijk en katerig thuisgekomen. Ik moet nu zo langzamerhand wel weten dat 1 chocolaadje mag wel... niet voor mij opgaat. Ad fundum!!
Vanmorgen bij het ontwaken mezelf een welverdiende trap onder het gat gegeven en naar de sportschool gefietst. Trappend en zwoegend kom ik er achter dat mijn conditie behoorlijk aan gort is. Dit moet beter, zeker als ik deze zomer weer fietstochten wil maken!
Ik verlaat bezweet het pand en kom in een oppperbeste stemming thuis. Douchen, sapje, broodje, kopje koffie en werkwaarts. En daar zit ik nu; mijn groep werkt zich nu in het zweet op een leestoets en ik voel me kiplekker.

Dat gevoel...laat ik dat nou eens onthouden, als ik 's-ochtends weer eens met een breekijzer mijn bed uit moet komen!

Afvalrace

2011-02-03T16:27:00.008+01:00

Hoe het gaat? Goed, dank je!
Hier wordt hard gewerkt, van het leven genoten en we mogen nog alles eten van de dokter. Hoewel?

Ooit liep er in Enschede een meid rond met een goed uitziend lijf, geen sprietje, maar een paar benen met stevige danskuiten.
En een man, mediterraan type, kop met krullen, stevig lijf, breed in de schouders. En de tijd zette daar verlekkerd zijn tanden in.
Na zo’n 25 jaar geknabbel moet het tij gekeerd worden. Je kent het wel; alles zakt een beetje in, bij hem hangen de schouders bij haar weer andere zaken. Rondom het middel krijgt het Rijke Twentsche Leven zijn plek en teleurgesteld zijn de dieetgoeroe’s tot achter de coulissen verwezen.
Maar je wilt wel samen leuk oud worden! Dus toch aan de afvalrace.
De meest miskende gang in deze is die naar de diëtiste. Er wordt geadviseerd om je lifestyle aan te passen aan de behoeften van je lijf. Je krijgt advies aangaande je boodschappen en leert om op de klok te kijken wanneer je iets mag eten (ook al heb je dan soms nog geen trek). Het hoeft ook niet allemaal in een paar maanden, je bepaalt zelf je tempo. Het is volgens mij een goed systeem dat op lange termijn ook nog werkt. En dat kun je helaas van de meeste diëten niet zeggen, zegt deze ervaringsdeskundige.
Als je volgend jaar om deze tijd een paar krasse 55+-ers ziet lopen, dan zouden wij dat wel eens kunnen zijn. Want we zijn er klaar mee en klaar voor!

Gipspoot 2

2010-12-04T13:47:00.004+01:00

Zaterdagochtend; een waterig zonnetje wat niet veel goeds voorspelt. De wasmachine aanzetten, naar de markt, de stofzuiger door het huis halen is het zaterdagritueel. Dus ook vandaag. Ware het niet dat ik nog steeds behept ben met een ingegipst lichaamsdeel. Het is wachten op de bom die barst…
Vanmorgen knalde het…. Ik, als zelfredzame bezige bij, die constant om hulp moet vragen, wil met eigen ogen zien wat er op de markt ligt, hoe mijn was in de trommel komt, weten dat er ook onder het kleed gezogen wordt! Geven en ontvangen, het eerste oneindig makkelijker. Wat is dit een leerzame tijd voor me….
De mandarijntjes liggen vrolijk oranje te zijn, de wasdroger gromt de was droog en de katten zorgen weer voor het eerste stofwolkje.
En ik? Ik schrijf dit allemaal op, ben mijn lieve helper dankbaar en schaam me ook een beetje….

De pelgrim is thuis!

2010-11-27T00:16:00.001+01:00

Vanmiddag kwam hij zomaar door de achterdeur, terug van weggeweest: Sami! Binnen de kortste keren stond de kamer vol met tassen, koffers en flessen water uit de Heilige Bron. Sami, jawel, met een bescheiden baardje en een bruine kop. Maar helemaal blij dat hij weer thuis was. In no time leek mijn woonkamer op een oosterse markt. Dadels, kralensnoertjes, keppeltjes, boeken en flaconnetjes met mooie dopjes die geheimzinnig roken. Het wasgoed werd richting schuur geknuppeld en de inhoud van de tassen en koffers categorisch in plastic tassen gedaan. Zodat hij straks weet waar je wat moet pakken om aan wie cadeau te geven. Toen de kamer leeg was, zijn we maar even aan de Hollandse groentesoep gegaan. En die ging er in...

Daarna heb ik de foto's op de computer gezet en toen we samen de diavoorstelling bekeken was dat een goede weergave van de afgelopen periode. Sami heeft mooie foto's gemaakt en ook nog een paar korte filmpjes die goed weergeven wat een mensendrukte het daar was. Ondanks die drukte heeft hij zijn rituelen goed kunnen afhandelen.

In de loop van de middag bleek dat de vrije val der temperatuur zijn tol begon te eisen! Het was daarginds 35 graden en hier haalden we nauwelijks de twee. Sami's stem viel weg en hij werd overvallen door een turbo-verkoudheid. Ook de vermoeidheid speelde hem parten en hij viel vanavond voor de TV ook zoet in slaap. Omdat hij vanavond hier wilde blijven slapen, stond zijn bed boven al op hem te wachten en daar ligt hij nu lekker zijn dromen te dromen. Hopelijk is hij morgen weer een beetje fitter, want zijn telefoontje rinkelt maar vanwege al die mensen die zijn verhalen willen horen. En die zal hij dan trakteren op alle belevenissen die uit zijn mond nog altijd vele malen beter klinken dat deze letters dat kunnen doen.

Gipspoot

2010-11-24T10:59:00.003+01:00

Geslapen heb ik. Als een blok. Als iemand met een gelopen race achter de rug. En dat was het ook wel een beetje.
Sinds 2 jaar heb ik een enkelblessure; een ontstoken musculus tibialis posterior, een spier die om de binnenenkel heen ergens onder de voet eindigt. Met gevolg dat ik niet lang kon staan en lopen. Het lukte me niet om er af te komen, allerlei therapieën en leefregels ten spijt. Na overleg met de specialist heb ik besloten tot iets rigoureus: de spier met cortisonen inspuiten en 3 weken in het (loop)gips. En hier zit ik dus!

Het vergde voorbereiding; ik woon alleen en mijn beste vriend is nog op vakantie. Ik moest het in m’n eentje zien te ritselen. Alles in mijn lieve kleine compacte kabouterhuisje op grijpafstand. Nog even naar Amsterdam op en neer naar mijn 93-jarige moeder, op het werk dingen klaarleggen voor mijn vervanger. Bed verschonen, huis poetsen, want het moet geen zooi zijn als ik hulp moet vragen aan een van mijn vrienden of buren. Boodschappen, ohja, een paar fijnschrijvers voor de wenskaarten die ik nu zelf ga maken. Een stapel boeken uit de bieb. Groente en fruit van de markt, nog een joggingbroek die over de poot kan en nog even langs de flappentap. Lichtelijk nahijgend zat ik gisteren in de wachtkamer op spuit en gips te wachten….

Een paar uur later zit ik, met een mooi rood pootje, achter het scrabblespel met een lieve vriendin die met me is mee geweest. Het rode wijntje fonkelt in de glazen en mijn herstelperiode is begonnen. Terwijl de geur van verse boontjes uit de keuken komt leg ik in één keer al mijn letters uit: H-E-E-R-L-IJ-K !

Op bedevaart (Hajj)

2010-10-07T15:37:00.001+02:00

Mijn allerbeste vriend gaat naar Mekka.....
Een deel van de erfenis van zijn vader wordt goed besteed. Mij sloeg in eerste instantie de angst om het hart. Leeuwen en beren beslopen me van alle hoeken:

* er gaan maar liefst 6.000.000 mensen naar toe! Gedrang, paniek, vechtpartijen, terroristen die daar hun slag proberen te slaan misschien. Dus blijf maar thuis!
* hoe krijg ik hem terug? Geeft hij mij straks nog de hand, laat staan een knuffel? Gaan we nog samen zwemmen, naar de sauna? Kunnen..we......nog wel vrienden zijn???

Na wat pittige gesprekken en discussies liet ik maar het voordeel van de twijfel prevaleren.
Deze vriendschap is me namelijk heel dierbaar.

Ik ging met hem mee naar reisbureaus in het westen des lands; we maakten daarna er gewoon een gezellige dag van. Ik zocht voor hem informatie op Internet die we vervolgens samen doorlazen en langzamerhand...werd mijn belangstelling gewekt. Er komt namelijk heel wat bij kijken bij deze bedevaartsreis. Ik joeg alle leeuwen en beren terug het oerwoud in en verdiepte me eens stevig in de materie. Het gevolg was dat we nu veel samen doen! Nee, ik ga niet mee naar Mekka; daarvoor moet je moslim zijn en dat ben ik niet van plan. Maar het voorbereiden, stof kopen voor de kleding (2 lappen die je om jezelf heen wikkelt, want het is niet toegestaan om genaaid goed aan te hebben) alle vaccinaties en medicijnen die mee moeten. En ik struin internet af, youtube filmpjes, forums enz. En...vertel aan hem wat hij nog niet wist!

Begin november is het zo ver. Ik zal hem vrolijk uitzwaaien en hem eind van de maand weer mogen verwelkomen. Gerustgesteld, want zijn ogen en zijn ziel zijn onaantastbaar. En ik verlang naar zijn thuiskomst en zijn verhalen.

I-Mac is te gek!

2010-09-08T11:57:00.001+02:00

We gaan weer naar school! Dat betekent en nieuw werkrooster, nieuwe gezichten, veranderingen en... een nieuw softwarepakket waarmee gewerkt gaat worden! Office 207 wordt ROC-breed ingesteld en wij worden op onze eerste werkdag verblijd net een heerlijke lunch en een cursus WORD 2007. Het is de bedoeling dat er thuis geoefend gaat worden, maar ik zie er tegen op om mijn oude Compaq op te zadelen met dit brandnieuwe gebeuren. Motivatie: hij wordt er echt niet sneller van...
Dus....
De beslissing genomen, de portemonee geinspecteerd en naar de apparatenshop (nee, we noemen geen namen). Nog nooit zoveel geld uitgegeven aan een ding met slechts een stekker!
Maar dan ga ik er op werken en merk de eenvoud van de bediening, de snelheid van opstarten, het veschil tussen 20 minuten en 30 seconden...
Mijn I-Mac is te gek!!!
(wordt vervolgd)

Gasfornuis

2010-08-06T15:35:00.004+02:00

Rauwe handen, zwarte nagels en het kan me niks schelen...
Door tijdgebrek en luiheid, laten we eerlijk zijn, heb ik mijn culinaire steun en toeverlaat wat aandacht tekort gedaan. Maar nu heb ik vakantie en tijd!
Met plezier (en met pauzes om weer bij te komen) werp ik me op mijn fornuis; een beestje uit de jaren 30. Gietijzeren rooster, loeizwaar. De oven helemaal demontabel, revolutionair voor die tijd. Een grote teil met heet sodasop moet het vet van een aantal jaren losweken. Hartstochtelijk krab ik met een mesje de vetlagen er af. Mooi gespikkeld emaille komt er onder tevoorschijn! Roosters, bakplaten krijgen hetzelfde ritueel. De oven zal de volgende keer geen rookpluimen meer vertonen.
Ik weet dat er geavanceerde kookapparatuur te koop is, heden ten dage, maar niets kookt zo lekker als een "open vuurtje". Lang, héél lang zal mijn fornuis nog leven!

Feestboek

2010-07-25T22:31:00.004+02:00

Feestboek

"Het medium Hyves is zo leuk voor contacten" zei men, dus ik ben, een jaar of 3 geleden, ook maar eens digitaal gaan uitspatten. Inderdaad, de vrienden stroomden binnen en mensen van lang geleden wisten me te vinden. Ik genoot van gadgets, filmpjes, blogs en reageerde op dingen die ik leuk vond. Toen kwam de eerste klad er in: de FW-berichten. Ik dacht:"Dat hoort er nou eenmaal bij" maar toen die een griezelig soort kettingbrievengehalte kregen heb ik vriendelijk en dringend verzocht die dingen niet meer te sturen. Het werd daardoor stiller, maar er bleef nog genoeg leuks over. De tweede klad waren de krabbelplaatjes waarin me van alles (goeds) werd toegewenst, maar die zo weinig persoonlijke inhoud hadden dat ik daar eerder droevig dan blij van werd. En toen werd het stil.... Soms een berichtje van mensen waarvan ik weet dat ze mij niet vergeten (en ik hun ook niet). Ik ben actiever geworden, meer gaan reageren op gadgets, plaatste een berichtje bij iemand, maar het bleef stil. En toen kwam Facebook in mijn leven..... Ik kende het wel, vond het saai, maar kreeg wel contact met oude vrienden die zich over de hele wereld verspreid hadden. En de mensen die mij niet vergeten waren (en ik hun ook niet) zitten ook op Facebook. Vandaag heet Facebook voor mij Feestboek. Ik deel muziekclips met een Italiaanse, twee Griekse vriendinnen, oude schoolgenoten. We ouwehoeren, zijn snedig en soms ook serieus. Er is weer beweging! En ik kan mijn blogs maken op waar ze horen: hier!
Hyvers, hef de stilte op, want anders weet ik niet meer wat ik dáár te zoeken heb.

Saai 2

2010-05-22T13:41:00.004+02:00

Die winter is verganghe..... zo klinkt een oud lied en als ik uit mijn raam kijk kan ik alleen maar bevestigend knikken. Het heeft lang geduurd en nog af en toe vlaagt er een te kille wind door mijn tuin.
Maar de saaiheid is weg!!!
Pakweg 2 maanden geleden was ik het zat dat ik alleen maar de deur uitging voor mijn verplichtingen en dat gezelligheid zich vooral in mijn eigen huis afspeelde. Snakkend naar een witbiertje op een terras, nog even 's-avonds bij een goede vriend langs; kortom gewoon op-de-fiets de deur uit kunnen!
En nu speelt zich een ware inhaalslag af.
Half april begon het al met een telefoontje, uitnodigen, uitgenodigd worden. Twee trouwkaarten staan te prijken op de plank, een bijhorend vrijgezellenfeest incluis. Bezoek krijgen van je oude geschiedenisleraar van de middelbare school. Optreden als backing vocal met pinksteren, vanwege dát een huis vol logees, een agenda die ik kan afkijken tot eind juni voor het eerstvolgende gaatje.
Het is af en toe wel eens een beetje te veel van het goede....
Maar ik lééf weer! De winterslaap is voorbij, joechhei!

welkom!!

2010-05-20T15:35:00.000+02:00

Welkom op mijn weblog !

Blues and Rock in bloes en rok

2010-05-20T15:33:00.003+02:00

Zal ik...? Ik sta aan een kraampje met een zwarte rok in mijn handen. Het overkomt me vaker, ik koop een rok of een jurk (leuk!) en het hangt in de kast te verstoffen. Het prijsje is zacht, net zoals de stof en ik me laatme vermurwen. Zwart katoen, uiteenvallend in losse stroken, waaronder mijn felrode laarzen mooi uit zouden komen. Truitjes, topjes genoeg om er op te dragen. De rok mocht ook meteen aan toen ik naar de Bluesclub ging. Een beste band uit mijn good old home-town ging de show maken. En het was een topavond... Iedereen van lang-geleden-niet-gezien was er en er viel heel wat te praten, te knuffelen en te proosten. Maar... men was ook totaal flabbergasterd door mijn outfit! Hella in ROK... hoe is het mogelijk...

prettige vakantie

2010-04-29T23:03:00.005+02:00

Het werk, de wereld die me blijft fascineren! Een wijsgeer heeft ooit eens gezegd: vind werk dat bij je past en je hoeft nooit meer te werken dus feitelijk verdien ik mijn geld met dingen doen die me aanstaan.
Afgelopen weken was het aanpoten met toetsen om te kijken hoever men al op weg was voor het vereiste niveau. Die klus is geklaard en vanavond waren er dus de rapporten die in een persoonlijk gesprek met eenieder uitgereikt werden.
Mijn laatste klus voor de vakantie was mijn avondgroep. Mensen die de hele dag werken (en niet in de leukste banen, neem dat van mij aan)en 's-avonds naar les komen. Ik heb daar het grootst mogelijke respect voor, want ze zijn soms bek-af, maar willen zo graag dat harde stekelige Nederlands leren... Ik neem mijn petje af!

Toen iedereen naar huis was en ik de laatste loodjes aan het wegen was, kwam de conciërge naar me toe: "nu wil ik wel even wat zeggen over jouw cursisten..." Natuurlijk is een eerste gedachte oh jee, wat zal er aan de hand zijn? maar die bleek geheel onterecht. Onze conciërge was geraakt door het feit dat men, niemand uitgezonderd, hem een prettige vakantie toewenste, vergezeld van een ferme handdruk. dat was de goede man niet gewend.

Mijn mensen leren Nederlands van mij en wij leren weer onze manieren kennen door hen. Mag ik ze daarvoor hartelijk bedanken op dit blog?

Lente in Twente

2010-04-12T22:16:00.004+02:00

Lang gewacht en we zijn er nog niet helemaal....
...maar het resultaat mag er wezen!

Het is Ein-De-Lijk Lente in Twente!!!!!!!!!!!!!!

Saai

2010-02-23T18:03:00.003+01:00

Ja, dan heb je een blog en je plaatst daar normaal nog wel eens een leuk verhaal op. Maar wat is er aan de hand, de laatste maanden? Het leven is ietwat saai; werken, eten slapen lijkt het wel. Het heeft de diepgang van een velletje papier en het voelt ook zo. Over de winter wordt gezegd: Tot inkeer komen, je wortels voeden, je geloof in jezelf versterken zodat je weer tot groei en vruchtbaarheid kunt komen.... Maar ik ben er klaar mee en kan niet aan de gang blijven. Zouden we al over de helft zijn? In mij gist en borrelt het. Dingen willen naar buiten toe, geproduceerd worden om zichtbaar en meetbaar te zijn. Hard aan het werk, met een gezond evenwicht van buiten zijn en daar ook dingen te kunnen doen. 's-Avonds op de bank, met rode konen en een kop koffie. De TV een keertje niet aan en de computer mondjesmaat. Ik ben toe aan de lente! Groeien, ideeën, plannen maken!!!

Optreden Kanaljerood (mijn koor)

2010-02-23T18:02:00.001+01:00

Ik zit op een fantastisch koor.... Afgelopen maanden is er hard gewerkt aan onze uitvoering van afgelopen weekend. Ik loop nog lichtelijk met mijn hoofd vol muziek die er af en toe moet uitbarsten. Ik ben er zo vol van, want waar ging het eigenlijk over? Muziek van de hele wereld die samenkomt in een Twents zaaltje en, via keel en stembanden, het publiek bereikt. De tekst onderstreept de boodschap die in de muziek verborgen zit. Zingen om de verWildering van de wereld te stoppen? We doen ons best, aan mij zal het niet liggen...

Winter: het kan me niet kort genoeg duren!

2010-02-23T18:00:00.002+01:00

Vanmorgen wakker, aan het licht zag ik het al....sneeuw! Ik weet dan een heleboel blije mensen aan te wijzen die er van kunnen genieten. Wandelen, de hond mee, kinderen met de slee naar school brengen. Bij mij veroorzaakt het alleen maar hoofdpijn wat al gauw ontaardt in migraine-achtige toestanden. En de bijbehorende kou bezorgt mij een onaangename pijn in mijn lijf (en dan bedoel ik alles, behalve mijn nagels, haren en tanden) Het voordeel is wel dat ik daar zo moe van word dat ik kan slapen als de beste. Maar... ik wil zo graag mijn sociale leven terug! 's-avonds nog even langswippen bij iemand, een praatje met de buuf in de tuin, de markt op, de stad in, naar de bluesclub. Ik snak naar buitenlucht die niet meer zeer doet! Ohja, vandaag toch mijn eerste hoofdpijnvrije dag sinds 2 weken....En omdat ik daar best wel een beetje vrolijk van werd, ben ik toch maar even met mijn camera de tuin ingegaan. Maar dan wel 's-avonds...

Kerstfeest, zo kan het dus ook

2009-12-20T18:29:00.007+01:00

De laatste dag voor mijn vakantie mocht ik nog afsluiten met mijn groep op mijn werk. Na een moeilijke week, waarin 3 jonge cursisten te horen hebben gekregen dat ze een grote kans maken om weer teruggestuurd te worden naar hun eigen land (Irak) kon ik moeilijk met belletjesgeklingel, vrede op aarde en een kerstverhaal aan komen zetten.
Dus.... tijd voor muziek! Iedereen zou muziek uit zijn eigen land meenemen om samen naar te luisteren. Een cursist (v) had een enorme pan met dolma's gemaakt en er waren koekjes, loempiaatjes en allerhande versnaperingen. Onder het genot van een frisdrank of een kop Iraakse thee (mijn aandeel) werd er naar elkaars muziek geluisterd. Maar er was ook live wat te beleven! Een van de jongens had geluidsapparatuur meegenomen en liet een rap horen. En... toen werd er aan mij gevraagd of ik ook iets wilde rappen! (zie foto) Omdat ik gezegend ben met een behoorlijke rijmknobbel heb ik een rap laten horen die uitdrukte dat ik van het besluit van mevrouw Albayrak om Irakezen uit te wijzen erg droevig werd en dat ik "mijn" jongens graag in Nederland wilde houden omdat we zulke jonge ambitieuze mensen hard nodig hebben. Daverend applaus, docent verlegen....
Toen was het tijd om mijn lied te gaan zingen. Voor die gelegenheid had ik een Chinees liedje ingestudeerd (ooit geleerd op Buitenkunst) en dat zorgde voor twee ontroerde Chinezen. Kortom: het was een prachtmiddag en ik heb iedereen door middel van het prachtige medium MUZIEK met een goed gevoel naar huis kunnen laten gaan. Met een kaarsje in hun hart....

Vragen is vrij....

2009-11-04T22:14:00.004+01:00

...maar je moet het maar durven!
Stel je voor; je bent in een nieuw land komen wonen. Je leert de taal lezen en schrijven. Je leert een hoop nieuwe woorden. Je kijkt eens naar het nieuws.
En daar praten ze over een gevaarlijke ziekte. Elke dag maar weer. Je begrijpt het niet goed en.........vraagt het de volgende dag aan je docent.

Vanmiddag gingen 10 opgeluchte cursisten de deur uit. Ze weten nu wat H1N1 is en hoe we het noemen: de Mexicaanse griep. Ze weten nu dat je er dood aan kunt gaan, net zoals aan longontsteking of gewone griep. Maar ze weten ook dat de meeste mensen gewoon weer beter worden.
Ook hebben we gepraat over de maatregelen. Gezond eten, voldoende slapen en in huis je raam elke dag even open zetten om te luchten. Papieren zakdoeken en je handen wassen...
Na de les gingen drie mannen naar de conciërge en vroegen hem waarom er geen zeep op het herentoilet was! Er is hen beloofd dat morgen de dispenser weer gevuld is.
Ik werd moe van alle vragen; dacht dat er geen eind aan kwam, maar zag ook in dat het belangrijk was om antwoorden te geven.

Het is belangrijker om lef te hebben dan je te schamen voor je fouten. Vraag, maak wetende mensen gek met je gevraag, maar zorg dat jíj wijzer wordt!
Ik zou het iedere nieuwe-lander toewensen, waar dan ook ter wereld, om ook maar iets van de spirit van deze cursisten te hebben. Met deze mensen komt het wel goed....

Taalmarkt

2009-11-04T22:08:00.003+01:00

Stel je voor... er breekt een stuk van je kies af, je wil iets ruilen in de winkel, je moet de bus naar een andere stad nemen. Allemaal problemen die je zelf kunt regelen. Maar wat nu als je in een land woont waar je de taal niet van spreekt en kan lezen? In die situatie zitten mensen die moeten inburgeren en ook nog analfabeet zijn. Mijn werk (de leukste baan ter wereld, maar dat terzijde) bestaat uit het lesgeven aan deze mensen. En soms moeten ze getoetst worden om te laten zien wat ze kunnen. In 5 levensecht nagebootste situaties moesten cursisten zich zien te redden met bijv. een trui ruilen, een lekke band laten plakken of een koffie met een broodje gezond bestellen. Dingen die wij, Nederlandssprekenden, makkelijk kunnen uitvoeren, maar die voor hun een hele klus zijn. En omdat ik deze mensen soms zo grenzeloos bewonder, mochten ze een plekje innemen op mijn weblog...

parfum

2009-11-04T22:02:00.003+01:00

Parfum....getsie!
citaat: met dank aan R.ten Brake

Veel mensen willen niet naar mens ruiken: parfum in zijn vele vormen is een middel om van geur te veranderen.Maar ook veel mensen hebben last van parfumallergie, een allergie voor geurstoffen. Deze geurstoffen zijn natuurlijk of synthetisch en komen onder andere voor in cosmetica, reinigings- en wasmiddelen, verf en luchtverfrissers. Wat hebben deze twee dingen met elkaar te maken? In sommige koren krijgen leden instructie niet te parfumeren voor een concert. Let op: dit geldt zowel voor de dames als voor de heren. De reden hiervoor is, dat er anders teveel gehoest en gekucht gaat/moet worden tijdens het zingen. Ook voor concertbezoekers kan het een hinderlijke kwaal zijn. Probeer maar eens naast een welriekende dame/heer te gaan zitten in de zaal en dan niet te hoesten. Hoe vaak krijg een bezoeker het niet Spaans-benauwd van de kriebelhoest. Een goede remedie: een flesje water meenemen, of doorlopend zuigen op snoepjes. Maar waarom zou een mens niet naar mens mogen ruiken?
Wil je je in mijn buurt parfumeren?
Nou, dan moet je 'm maar snel smeren!

De Oogst

2009-10-19T19:40:00.006+02:00

Appels uit eigen boom (drie van zulke manden)

Druiven van de buren. Er hangen er nog veel meer, maar ik krijg ze nooit allemaal op! En wanneer de buurtjes weer terugkomen uit Turkije???
Ik heb ook alle boontjes en tomaten weggehaald, anders verrotten ze toch.
Het is zó zonde......maar ze smaakten héérlijk!
Toch maar even een bloemetje langsbrengen als ze er weer zijn.

Kippen

2009-10-18T21:16:00.012+02:00

Drie gevederde tuinvrouwen houden het gras kort.

Goh,....ík hier?

Het kontje is altijd voor ons...

Kan er nog een graantje voor me af?

In de rui....

De witte koestert zich

In het zonnetje

Aan tafel!

poezen

2009-10-18T20:10:00.008+02:00

Onze maaltijd is al opgediend, maar moet nog een beetje afkoelen...

De Poezentelevisie (flatscreen!!!)

Spring maar achterop!

Eventjes in bad.

Kunt u dit ook?

Even de andere kant laten zien.

Jááááá!!!

Hûh, wat mot je?

Handjes wassen!

Een weekend in Amsterdam

2009-10-06T19:05:00.002+02:00

Op de A1 merkte ik opeens dat mijn richtingaanwijzer niet meer werkte. En de file, die pas bij Hoevelaken verwacht werd, doemde bij het bord Voorthuizen al op. Het begint al met pech, mijn weekendje Amsterdam. De stad waar ik geboren ben en een haat-liefdeverhouding mee heb. Ik wil proberen de liefde terug te veroveren en heb dus wat leuke afspraken met oude vrienden. Twintig minuten te laat op mijn afspraak, maar ze was er! Dezelfde ogen, de bekende brede grijns. 40 jaar blijkt dan een zucht in de tijd te zijn. Kwebbelend liepen we de Albert Cuyp over, voor mij oude grond die nauwelijks veranderd was. Een stevige stormwind blies ons vervolgens naar het atelier van onze oude geschiedenisleraar die zich heeft ontpopt tot een verdienstelijk schilder. Het bleek daar een ontmoetingspunt voor mensen uit mijn jeugd, van alles fladderde binnen en ik genoot er zo van! Vanaf de muren gadegeslagen door honderden ogen van de portretten die daar hingen. Na een stevige omhelzing opende ik mijn armen en vlogen mijn oude schoolvriendinnen huns weegs. Maar de koek was nog niet op. Ik pakte een tram, de verkeerde, om naar mijn volgende afspraak te gaan. Een vriendelijke bestuurder wees me erop dat ik maar beter kon overstappen. Hij zou me wel waarschuwen. De tram baande zich een weg door een stad die zwaargewond is. Een al maandendurende opbreking en wegomlegging trekt een zware wissel op de Amsterdammers die daar opvallend laconiek op reageren. Tenminste met diegene die ik gesproken heb. En praten, dat kunnen ze, die Mokumers. Bij de Haarlemmerpoort stapte ik uit en liep naar het huis van een vriend. Ook met hem had ik op school gezeten. Een heerlijke maaltijd, een fantastische avond met nog meer vrienden, het kon niet meer stuk. Behalve dan het Openbaar Vervoer de volgende dag, maar dat is een apart verhaal. Investerend in het heden en werkend om de vuilniszakken van het verleden buiten te zetten en het goede er uit te schiften voel ik de binding met mijn moederstad weer aantrekken. En dat voelt goed. Maar terug? Niet langer dan een weekeindje....

Een zaterdag in Enschede

2009-10-05T19:09:00.002+02:00

De kletterende regen op mijn dakraam belooft niet veel goeds voor deze dag. Ik ontstijg mijn slaapwolk en zet beneden een pot koffie. Mijn kipjes willen wormen pikken en ik laat ze los uit hun hok. Met een vers eitje in de hand loop ik mijn keuken in om eens voor een moedgevend ontbijt te zorgen. En als ik 't op heb, weet ik dat het geholpen heeft; uitstekend weer om keukenlaadjes te ontruimen. Later komt Sami en we gaan, omdat het volgens weeronline droog blijft, even de markt op. Kletsnat geregend maar met 4 leuke plantjes komen we weer thuis. Sami gaat naar de moskee en ik ga mee. Er is een koranlezing in het Nederlands, ik knoop een doek om mijn kop en loop naar binnen. Ik merk dat al mijn porien en zintuigen open staan op "mag ik hier wel zijn?" maar ik word vriendelijk toegeknikt. Boven in het vrouwenvertrek ga ik op prachtige tapijt zitten en kijk, door gerasterde ramen, naar de mannen beneden. En ik voel me meer en meer op mijn gemak komen in dit mooie nieuwe gebouw. Op de vraag bidt u met ons mee? schud ik nee en trek me wat terug naar achteren. Het gebed begint en als een vloeiende dans beweegt zich de rij vrouwen voor me..... De lezing vertelt me dat ook de islam niet mijn geloof is, maar dat is geen probleem. Ik heb de handen al vol aan mezelf. Maar het is wel opvallend dat de sfeer hier in niets lijkt op de schreeuw-moskeen die onze media ons weten voor te schotelen. We rijden naar huis en dan begint het wachten op het breken van de vasten. Om 20.15 gaan we aan tafel. Om 21.45 zit ik in een andere wereld; de NIX-Bbbluesclub.... Vanavond word ik aangenaam verrast door de one-mans-band Ben Prestage. Een ware snarentovenaar laat zich horen, begeleidt zichzelf op een bass-drum, bekkens, een bluesharp en zingt er ook bij. Met een pils in de vuist zoek ik een rustig hoekje op en voel me volmaakt gelukkig. Met een dag als deze is mijn leven allesbehalve saai te noemen. En ik voel me uitverkoren dat ik hier overal bij mag zijn en bij mag horen. Het geluk zit in mijn tuk!

Bezau

2008-02-14T16:34:00.002+01:00

Bezau heeft een mensengedaante.
Als hij zich voortbeweegt kan je het zacht schuren van zijn broekspijpen horen. Zand, modder en grassprieten kleven opgedroogd tot boven zijn versleten kniestukken. Zijn blik zoekt de hemel en zijn voeten zoeken de goede weg. Ergens vechten twee katten zich een plekje om de liefde. Bezau kent deze muziek; net als het kraken van de bomen en het rustig kloppen van zijn hart.
Hij loopt en zijn behoefte is alleen maar sporen na te laten op alle plaatsen waar hij is geweest. Dit is zijn manier om de wereld te veroveren. Hij zou willen dat men zijn sporen herkende en tegen elkaar zou zeggen: "kijk, Bezau was hier ook!" Maar zijn sporen zijn enkel waar te nemen door diegene die zijn geest daarvoor open durft te stellen.
Een muis ritselt zich een weggetje vlak voor zijn voeten. Bezau weet donders goed dat ultieme vrijheid niet bestaat, maar dat zijn manier van leven die wel benadert. Dat de prijs die je hiervoor betaalt hoog is, realiseert hij zich. Geen enkel wezen kent hij die met hem een verbond wil aangaan (hij is een een-ling, dus zonder-ling). Bezaus' manier van zijn is de oorzaak van zijn zonderlingschap.
Een geur van keukenkruiden vleugt hem tegemoet. Een sterk verlangen naar liefde en huiselijkheid doet zijn voet even haperen. Maar dan richt hij zijn blik weer naar de ondergaande zon en in de cadans van de elementen om hem heen vervolgt hij zijn weg.

Hella van Honschooten

Buitenkunst
Drenthe
11 juli 2004

4 verhalen

2008-02-14T16:29:00.003+01:00

We zijn al 20 minuten bezig. Er wordt druk geschreven: een horizontale streep en vanuit het midden twee schuine; een naar boven en een naar beneden. Dima is klaar. "wat is dat?" vraag ik.
Haar rode hennavinger wijst aan. "Kuh" zegt ze. "Jaaa" zegt Rua, alsof zij de wijsheid in pacht heeft. Ik wijs naar een andere letter en kijk Rua vragend aan. "rruh!" rolt ze triomfantelijk.
Twee vrouwen met rappe handen, gevlucht voor een barbaars regime leren hier dat klanken tekens kunnen zijn die je weer tot woorden kan maken. En het lukt ze…want we zijn nog maar 20 minuten bezig!

"Jij hebt toch….'s even denken, een paar jaar geleden op de middaggroep gezeten?" Ze knikt en kijkt me verwachtingsvol aan. Wil ze dat ik haar naam herinner?
Ik weet dat ze altijd een streng haar voor d'r gezicht had hangen als ze ingespannen haar oefeningen zat in te vullen. In de koffiepauze werden haastig twee sigaretten gerookt; ze moest daarna weer een poosje zonder. Voor mijn goedbedoelde vermaningen had ze altijd een vriendelijk lachje. Ze deed toch wat ze zelf wilde en liet zich door niets weerhouden. Ze kwam altijd samen met haar buurvrouw die les kreeg van m'n collega. Druk pratend duwden ze wandelwagentjes met soms nog slapende peuters erin naar de kinderopvang. Diezelfde oppas kwam haar een keer uit de les halen omdat haar dochtertje Linda zich had ondergepoept. Hé, die naam maakt iets bij me los. "Wat fijn dat jij hier de koffie in komt schenken, Adina!" Ze lacht verheugd en ik ben trots op haar.

Regels en afspraken. Onze cultuur barst ervan.
Zó laat is zó laat. Afspreken of je langs kunt komen. Uitgenodigd worden, liefst de dag ervoor, voor het eten. Overleggen op welke dag we naar welke film gaan. Wachten tot iedereen aan tafel gaat. Na het jeugdjournaal naar bed. Samen uitzoeken en beslissen waar we onze vakantie gaan doorbrengen.

"je komt maar, maakt niet uit wanneer. Schuif aan, we willen net gaan eten. Mijn nichtje trouwt, kom ook, maak je dat ook een keertje mee! Heb je soms honger? Ik heb nog rijst met kip staan. Hier, proef m'n zelfgebakken koekjes. Lekker? Ik geef je wat mee voor thuis, kunnen ze daar ook nog even lekker smullen. Nee hoor, de kinderen zijn nog zo lekker aan 't spelen, als ze moe zijn gaan ze vanzelf wel slapen. O ja, waar we naar toe gaan met vakantie? Naar opa en oma natuurlijk!

Ze heeft alweer over Afghanistan gedroomd en zit met rode ogen wat in haar tas te rommelen. Ik kom, zoals meestal 't geval is, vrolijk zingend de klas in. Mijn gezang stokt als ik haar zie zitten, maar ze lacht me toe. "Jij altijd vrolijk en blij, mooi!" zegt ze en pakt mijn hand. Ze legt 'm op haar voorhoofd alsof ze iets van mijn levensenergie in zich op wil nemen om deze dag (of tenminste deze les) door te komen. Dan staat ze op. Ze kijkt me een moment aan en dan zie ik dat haar blik zich naar binnen keert. Verrast luister ik naar haar terwijl ze in mooie raadselachtige woorden en klanken een lied zingt, voor mij.

Kort over mezelf

2008-02-14T16:24:00.005+01:00

Geboren in Amsterdam, waar ik de roaring 60’s heb mogen meemaken.

Begin 70-er jaren heb ik het westen verruild voor het Veluwse platteland alwaar ik in een heuse cultuurshock terechtkwam. Na 12 jaar ben ik uiteindelijk in Twente terechtgekomen, waar ik de juiste mixture van stad en platteland tegenkwam om in te gedijen. Ik woon hier ook al meer dan 25 jaar en voel me Tuk met de Tukkers.

Informatie over mijn werk

2008-02-14T16:22:00.003+01:00

Sinds 1989 ben ik werkzaam als NT2-docent (populair gezegd: ik geef Nederlands aan allochtonen).
Ik werk bij het ROC van Twente in de alfabetisering, hartje centrum.
Wat ik over mijn werk kan zeggen? Ik zeg het met een citaat:
geef me werk dat bij me past en ik hoef nooit meer te werken
Dus....werk ik eigenlijk wel?
(foto:workshop drama NT2-conferentie Blankenberge 2008)

Hobby's

2008-02-14T16:17:00.008+01:00

Muziek
Eigenlijk wel alles (en als ik álles zeg, bedoel ik ook alles!), behalve Neerlands meedeinrepertoire, domme techno, skihutgezelligheid en muzikaal behang.
Ik zing actief, zit op les en op een koor (wat maatschappelijk geëngageerde liederen ten gehore brengt) en ben van plan om meer met mijn vocale capaciteiten te doen. Ik ben nog steeds een beetje zoekende in muziekland want er is zoveel wat ik leuk vind!

Kunst
Sinds een jaartje of 10 zit ik bij het modeltekencollectief "Joffers de Jong", genoemd naar onze leraar: Gooitzen de Jong. Met een stel vrouwen tekenen we elke vrijdag naar model. We zijn zelfstandig en huren een atelierruimte. We hebben onze eigen website (zie:favoriete websites)

Culturen
Natuurlijk de verre landen-cultuur die ik, dankzij mijn beroep, dicht bij de deur heb. Maar ook de Twentse cultuur en zeker de cultuur in mijn eigen bluesclub en vriendenkring....