In juni woedde er een veenbrand in het Aamsveen. Onderweg roken we al de verstikkende rooklucht. Een vette pluim hing boven de weilanden. Verslagen huiswaarts keren was het enige wat nog kon.
Een maand later ging ik een kijkje nemen. Verschroeide aarde. Geblakerde bomen liepen bovenaan uit in sappig gebladerte. Helgroene grassprieten schoten de grond uit. En je hoorde vogels...
Vandaag heb ik daar een wandeling gemaakt. De kleurrijke pracht van bladeren was niet zo overweldigend als vorig jaar. Maar dat gras...
Een blonde wuivende massa met een pad middenin!
Op de uitkijktoren zag ik dat de Natuur zich een weg terug had gevochten; van einder tot einder gras, bomen met een pracht van een blauwe hemel.
Als jullie beloven daar niet massaal te gaan wandelen als ik in mijn stille eentje daar rondstruin; deze weg helemaal uitrijden tot je niet meer verder kunt, fiets/auto parkeren en te voet het bruggetje over. En laat je dan maar leiden door de paadjes...
Mochten we elkaar dan toch onverhoopt treffen, laten we zachtjes zwaaien naar elkaar....
En verder maar even niets.
0 reacties:
Een reactie plaatsen