Gipspoot

Geslapen heb ik. Als een blok. Als iemand met een gelopen race achter de rug. En dat was het ook wel een beetje.
Sinds 2 jaar heb ik een enkelblessure; een ontstoken musculus tibialis posterior, een spier die om de binnenenkel heen ergens onder de voet eindigt. Met gevolg dat ik niet lang kon staan en lopen. Het lukte me niet om er af te komen, allerlei therapieën en leefregels ten spijt. Na overleg met de specialist heb ik besloten tot iets rigoureus: de spier met cortisonen inspuiten en 3 weken in het (loop)gips. En hier zit ik dus!

Het vergde voorbereiding; ik woon alleen en mijn beste vriend is nog op vakantie. Ik moest het in m’n eentje zien te ritselen. Alles in mijn lieve kleine compacte kabouterhuisje op grijpafstand. Nog even naar Amsterdam op en neer naar mijn 93-jarige moeder, op het werk dingen klaarleggen voor mijn vervanger. Bed verschonen, huis poetsen, want het moet geen zooi zijn als ik hulp moet vragen aan een van mijn vrienden of buren. Boodschappen, ohja, een paar fijnschrijvers voor de wenskaarten die ik nu zelf ga maken. Een stapel boeken uit de bieb. Groente en fruit van de markt, nog een joggingbroek die over de poot kan en nog even langs de flappentap. Lichtelijk nahijgend zat ik gisteren in de wachtkamer op spuit en gips te wachten….

Een paar uur later zit ik, met een mooi rood pootje, achter het scrabblespel met een lieve vriendin die met me is mee geweest. Het rode wijntje fonkelt in de glazen en mijn herstelperiode is begonnen. Terwijl de geur van verse boontjes uit de keuken komt leg ik in één keer al mijn letters uit: H-E-E-R-L-IJ-K !