Op bedevaart (Hajj)

Mijn allerbeste vriend gaat naar Mekka.....
Een deel van de erfenis van zijn vader wordt goed besteed. Mij sloeg in eerste instantie de angst om het hart. Leeuwen en beren beslopen me van alle hoeken:

* er gaan maar liefst 6.000.000 mensen naar toe! Gedrang, paniek, vechtpartijen, terroristen die daar hun slag proberen te slaan misschien. Dus blijf maar thuis!
* hoe krijg ik hem terug? Geeft hij mij straks nog de hand, laat staan een knuffel? Gaan we nog samen zwemmen, naar de sauna? Kunnen..we......nog wel vrienden zijn???

Na wat pittige gesprekken en discussies liet ik maar het voordeel van de twijfel prevaleren.
Deze vriendschap is me namelijk heel dierbaar.

Ik ging met hem mee naar reisbureaus in het westen des lands; we maakten daarna er gewoon een gezellige dag van. Ik zocht voor hem informatie op Internet die we vervolgens samen doorlazen en langzamerhand...werd mijn belangstelling gewekt. Er komt namelijk heel wat bij kijken bij deze bedevaartsreis. Ik joeg alle leeuwen en beren terug het oerwoud in en verdiepte me eens stevig in de materie. Het gevolg was dat we nu veel samen doen! Nee, ik ga niet mee naar Mekka; daarvoor moet je moslim zijn en dat ben ik niet van plan. Maar het voorbereiden, stof kopen voor de kleding (2 lappen die je om jezelf heen wikkelt, want het is niet toegestaan om genaaid goed aan te hebben) alle vaccinaties en medicijnen die mee moeten. En ik struin internet af, youtube filmpjes, forums enz. En...vertel aan hem wat hij nog niet wist!

Begin november is het zo ver. Ik zal hem vrolijk uitzwaaien en hem eind van de maand weer mogen verwelkomen. Gerustgesteld, want zijn ogen en zijn ziel zijn onaantastbaar. En ik verlang naar zijn thuiskomst en zijn verhalen.