Rauwe handen, zwarte nagels en het kan me niks schelen...
Door tijdgebrek en luiheid, laten we eerlijk zijn, heb ik mijn culinaire steun en toeverlaat wat aandacht tekort gedaan. Maar nu heb ik vakantie en tijd!
Met plezier (en met pauzes om weer bij te komen) werp ik me op mijn fornuis; een beestje uit de jaren 30. Gietijzeren rooster, loeizwaar. De oven helemaal demontabel, revolutionair voor die tijd. Een grote teil met heet sodasop moet het vet van een aantal jaren losweken. Hartstochtelijk krab ik met een mesje de vetlagen er af. Mooi gespikkeld emaille komt er onder tevoorschijn! Roosters, bakplaten krijgen hetzelfde ritueel. De oven zal de volgende keer geen rookpluimen meer vertonen.
Ik weet dat er geavanceerde kookapparatuur te koop is, heden ten dage, maar niets kookt zo lekker als een "open vuurtje". Lang, héél lang zal mijn fornuis nog leven!
Oh Hella, ik zit gelijk aan mijn 'kooktoestel' te denken en aan de dringende noodzaak om het sodasopje ter hand te nemen....Dat vind ik nou zo leuk, dat in deze wegwerpmij er nog mensen zijn die tevreden zijn met zo'n mooi oud fornuis, gewoon omdat het nog prima werkt!
BeantwoordenVerwijderenEn wat leuk dat je mijn oude fornuis op de foto erbij hebt gezet! Ik hoop dattie nog een lang leven krijgt. En anders wil ik 'm wel terug... Ik mis 'm!
BeantwoordenVerwijderen